Heuveltjes omvormen tot heuvel

De heuveltjes hebben onverwacht goed dienst gedaan in deze ongelooflijk natte winter en voorjaar. De enige plek waar de varkens nog droog konden staan. 

Maar we hebben de ruimte van de heuvels weer nodig voor de groentetuin en het stallen van aanhangers, de kippentractor en al die andere dingen waar we mee bezig zijn. Dus hadden we aan de loonwerker gevraagd of hij de heuveltjes kan omvormen tot 1 heuvel. 

Omdat de bodem voor zo'n graafmachine ook stevig genoeg moet zijn, moest het wel een tijdje droog zijn. Dat duurde dus tot gistermiddag, toen een de loonwerker meldde dat er de volgende ochtend een mogelijkheid was, en daarna weer een tijdje niet.

Snel dus alle voorbereidingen gedaan: de aanhangers, caravan en bouwkraan weg, stenen (die door de varkens boven waren gekomen) rapen, takkenbergen verleggen, bomen en struiken wegzagen zodat de graafmachine aan het werk kon. 

De bodem was net aan draagkrachtig genoeg. Ze veerde in, maar ook weer terug en de kraan heeft amper sporen achtergelaten.

Achteraan beginnen, eerst twee bomen opscheppen...

... en dan achteruit werkend de heuvels verplaatsen.

Ondertussen hebben Marleen en ik snel die twee bomen geplant. Het graven met de nieuwe bak ging boven verwachting! Helaas bleek boom 2, toen we die rechtop in het plantgat plaatsten, toch geen schors meer te hebben rond de stam. Die hadden de varkens zodanig afgegeten dat het net leek of er nog gewoon schors op zat. Helaas! Voor de kachel....

Daarna heb ik met de Skidster en een pallet het veld vlak gemaakt. Helemaal vooraan op de foto ging nog niet, daar was de grond nog te nat (de drinkplaats stond daar) om overheen te rijden.

Snel inzaaien zodat we met de familiereünie we misschien toch wel op kunnen staan met tenten en campers...

Blad verspreiden

Door corona is het bijna een maand later als we het tweede deel van het blad verspreiden. Deze keer met twee aanhangers; de Skidster vulde ze en zette ze op de plek waar het blad nodig was en Sjef en Marleen verspreidden het blad waar het moest liggen.

Omdat het afgelopen zondag zo veel geregend had, waren niet alleen de bladeren zwaar van het vocht, maar was de ondergrond snel zompig. Diepe sporen en soms lukte het niet om de aanhanger ver genoeg in de punt te krijgen.
 

 
Maar ja, als het niet gaat zoals het moet, dan moet het zoals het gaat... Weer vele tonnen organisch materiaal toegevoegd aan het terrein. Een gezellige dag, hard gewerkt en mooi op tijd klaar! 

De volgende dag vond ik (Peter) dat ik niet vooruit te branden was. Nog een staartje corona; mijn conditie is nog niet helemaal de oude.

Vogelhuisjes onderhoud

Langzaam aan krabbelen we weer op na onze corona-aanval. Kleine klusjes, middagdutje, elke dag gaat er meer en meer. Wat houthakken, schoonmaken, bandje van het steekwagentje plakken, dat soort dingen.

Het schoonmaken van de nestkastjes was ook een prima werkje om weer wat conditie op te bouwen. 

Een paar hadden wat onderhoud nodig.

Lekker weer om buiten te werken!

De bosuilenkast heeft wat meer onderhoud nodig, dus die blijft dit jaar uit de boom. Er zaten een paar lagen nesten in, en de resten van een hoornaar nest. Goed gebruikt, dat dan weer wel!

Watertank stutten

Een paar dagen nadat de ton, leeg inmiddels omdat het water naar de tonnen in de groentetuin is gegaan, aan de muur hing, meldde Marleen dat de scheur in de zuidmuur van het huis tot helemaal beneden liep. We hadden er niet op gelet, maar we konden het ons ook niet herinneren.

Deze scheur loopt vanaf het linker raam op de zolder helemaal naar beneden. Maar het gekke is dat de scheur boven het raam niet groter is geworden, en links-rechts van het raam is geen andere scheur is bijgekomen. Hoe beweegt deze muur...?

 
Op zolder kijk je door de scheur naar buiten, maar ja, dat was 6 jaar geleden ook al...
Omdat het niet de bedoeling is dat het huisje nu al instort, hebben we besloten de tank toch maar te laten steunen op de waterput. Dan dan gaan we zien hoe de scheuren zich verder ontwikkelen.

Watertank opgehangen

Bij het opruimen van het stuk wei waar de container moet komen, lag een 500liter watertank. Die gebruikte ik in de zomer om de jonge bomen water te geven. Maar ik vond het niet zo handig om water, dat helemaal vanzelf van hoog naar laag stroomt, met een benzinemotor te verplaatsen. Dat kan toch beter?

Ik heb de tank opgehangen aan de muur van het oude huis, vlak onder de dakgoot. Daar zaten nog beugels van een ander vat dat ik daar ooit opgehangen had. Met deze hoogte is er genoeg druk om het water door de zwaartekracht met slangen naar de juiste plek te laten stromen. 

Omdat ik geen gat wilde boren in de tank om het overtollige water in de regenput (er onder) te krijgen, moest ik iets verzinnen. Ik heb een overloop gemaakt aan de uitgang, met wat koppelstukjes en buizen. Helaas paste een verloop niet op de manier die ik voor ogen had, maar dat kon ik met de draaibank eenvoudig oplossen. Hoewel... ik moest het onderdeel op de schroefdraad inklemmen... 

Als de tank bijna vol is, dan stroomt het water in de dunne grijze buis door het T-stuk naar links, de oude regenpijp in. Om te voorkomen dat op dat moment (net als bij de WC) de hele tank leeg hevelt is de bovenkant van het T-stuk gewoon open.

Beneden een kogelkraan waar ik een tuinslang op kan aansluiten. Links van het T-stuk het onderdeeltje waar geen buis in paste. Maar nu wel...

Nog een extra hoek om de dwarskrachten goed op te vangen. Het blijft een halve auto aan gewicht die aan de muur komt te hangen.

Nou, daar hangt 'ie dan! Gelukkig regende het flink die avond en de volgende ochtend was alles wit van de sneeuw (die met een onweersbui viel) waardoor de ton bijna vol was.

Het blijft spannend of de houten constructie het gewicht van het water kan dragen, en ook hoe lang. Twee jaar zou genoeg moeten zijn... In de winter gaat de ton er af, dan hebben we geen water meer nodig in de groentetuin.

Opruimen en plaats maken voor een container

Als, ooit, het oude huis gesloopt gaat worden en de units weg gaan, dan hebben we tijdelijk wat opslagruimte nodig voor alles dat naar de nog te bouwen schuren moet. Bijvoorbeeld een container. 

De buren hebben een container over, die moet voor eind mei van hun terrein af. Het is nog een beetje vroeg voor deze opslag, maar wel handig. Maar er moet dus plaats gemaakt worden voor deze container. Opruimen dus!

Een grote stapel pallethout (beuken, prachtig spul!) lag daar al twee jaar onder oude gescheurde dakplaten. Omdat ik er al zo lang niets mee gedaan heb, gaat het meest hout gewoon de kachel in. Zagen met de bok, en de eindjes tot aanmaakhout kloven

Verder ligt er nog een bergje oude leem, onder het onkruid een berg beschermdoek voor het sedumdak, een verbogen kantelbare mast, en wie weet wat we nog meer terugvinden.

Populieren snoeien

Ons perceel ten zuiden van het huis heeft voorpootrecht. Dat wil zeggen dat je bomen mag planten langs de weg, op gemeentegrond, voor eigen gebruik. Je moet ze natuurlijk wel zelf onderhouden, maar het blijven jouw bomen. Deze regelingen zijn ooit bedacht om ontbossing en zandverstuiving tegen te gaan. De maisakker heeft ook nog een stukje overpootrecht, dus dat je bomen mag planten aan de overkant van de weg. Op deze manier hebben we 50 populieren in ons bezit gekregen, genoeg om zelfvoorzienend in hout te zijn.

 

 

De berm langs de Aakendonk stond zo vol met braam, dat er niet te lopen was, laat staan takken verzamelen. Daarom ben ik eerst gaan maaien. De balkmaaier kwam er wel doorheen, maar verloor een wiel omdat de borgpen er door een bramenstruik was uit getrokken. Dus daar ben ik mee gestopt. De bosmaaier deed het wel. Tijdens het maaien kwam ik weer heel veel lege (veelal Poolse) sterke drank-flessen tegen. Deze mikte ik langs de kant van de weg om ze te kunnen opruimen, maar het werd te laat op de avond om het af te maken.

 

 

De volgende ochtend stond er een berichtje op de Facebook groep Wijbosch In Beeld: 

Goed om te merken dat mensen zo betrokken zijn bij een schone omgeving! Want inderdaad waren alle flessen weg toen ik de volgende ochtend weer verder ging. Er kwam vervolgens nog een kruiwagen vol uit de rest van de berm...

 
Na het maaien was de berm in elk geval begaanbaar, hoewel de losgemaaide bramenstruiken nog met veel plezier aan je benen bleven haken.

Met een ladder tegen de boom en doorklimmen heb ik op 1 dag alle 50 bomen gesnoeid en de takken op een nette stapel gedaan. Spierpijn 's avonds, en verbrande armen van de zon.

De bomen kunnen er weer een paar jaar tegen!

De takken snipperen tegen de stam van de bomen aan, zodat ze straks, als de snippers aan het verteren gaan, er lekker van kunnen eten.

Bestemming weiland buren

Onze buurman heeft al een paar jaar zijn weilanden te koop staan.

Met alle druk op ruimte voor zonnepanelen en veevoer waren we bang dat deze bloemige weide er niet op vooruit zou gaan. Geregeld hebben we het er met elkaar over gehad of we de wei niet zelf moesten kopen om te voorkomen dat er mais of zonnepanelen op zouden komen. 

Maar...

Soms gaan ontwikkelingen beter dan je zou kunnen dromen. Want vandaag kwamen de nieuwe 'buren' (eigenaars) zich melden: stichting ARK Natuurontwikkeling heeft het perceel gekocht. Dat betekent dat het tot natuurgebied omgevormd wordt en tot die tijd verpacht wordt met gebruiksbeperking (zoals niet mesten, geen gif, niet maaien in bepaalde perioden). 

Kortom, er komt een natuurgebiedje, zonder dat we er iets voor hoeven te doen!

Onderhoud terrein

De afgelopen week waren de temperaturen erg hoog voor de tijd van het jaar. Het gras begon al meteen te groeien. Het was dus tijd voor de eerste maaibeurt, maar daarvoor moest er nog een hoop gebeuren! Snipperen van de laatste wilgentakken (die voornamelijk in de sloot achter de haag lagen), groententuin uitbreiden (mest en compost halen), braam, framboos en brandnetel trekken en natuurlijk: maaien. 

Dag rozen!

Bij het plantgoed dat we van Het Groene Woud hadden gekregen, 5 jaar geleden, zat veel wilde roos. Dat groeide zo hard en had zulke gemene stekels dat we laatst bij het onderhoud van de haag besloten alle rozen te rooien. We hebben daar een grote stapel van gemaakt op de maisakker om te verbranden. Wraak! 

Doordat het weer (regen) of de wind (hard richting het nieuwe huis) een paar keer roet in het eten gooide heeft het twee weken geduurd voor we de stapel in brand konden steken. Maar daardoor kon het spul wel nog wat drogen. 

 

 

Een lapje met lampenolie bleek een goed middel om het vuur te starten. Maar in plaats van dat de hele stapel als een fakkel ging branden bleek de roos het vuur eerder te doven dan te voeden. Maar als we er wilgetwijgen bij deden dan werd het vuur heet genoeg om de roos in brand te krijgen.

 
Het vuur werkte zich een smalle baan (met wind mee) door de berg. Door de roos steeds over het vuur te trekken en steeds wilgentenen (en coniferen-takken en ander brandbaar spul) tussen de rozenstruiken te steken met de riek werd de stapel steeds kleiner. Het vuur wilde niet naar helemaal links, dus daar hebben we een nieuw vuurtje gestart.

Na 3 uur fikkie stoken (met gelukkig weinig rook en veel hitte) was er van de hele stapel bijna niets meer over.

Een hele belevenis, maar wel voor de laatste keer. De rozen waren te gemeen om te snipperen of om naar de stort te brengen. Ze zijn nu gelukkig op, en dus hoeven we niet meer te kiezen voor deze niet-zo-milieu-vriendelijke manier van opruimen.

Pijlpunt uit de steentijd

 Vorige week heeft Marleen een pijlpunt uit de steentijd gevonden. 

Ze heeft de heemkundekring geinformeerd, en die vonden het zo bijzonder dat ze behalve de provincie ook de krant hebben laten komen. 

In de plaatselijke MooiSchijndel-krant is een mooi stukje geschreven. 

En ook het Brabants Dagblad heeft het mooi verwoord.

Onderhoud haag

We waren heel blij met het gratis plantgoed voor de haag welke we van Het Groene Woud hadden gekregen. Maar na 6 jaar blijken er toch wat haken en ogen (lees: doorns) aan te zitten. De wilde roos groeit echt als een wilde, en de kornoelje blijkt van die ene variëteit die wel woekert. Fijn!

De roos is met de Skidster uit de grond te trekken, maar niet heel makkelijk. Daarom heb ik de driepoot weer uit het magazijn getrokken, deze keer met wat kortere poten. Daarmee zijn de rozen (en andere planten) prima uit de grond te trekken. De Skidster doet vervolgens goed dienst om de stekeligheden uit de haag te trekken.

Uiteindelijk hebben we zo'n 20 van deze rozen uit de haag getrokken.
Meestal snipperen we takken en struiken. Maar wat moeten we in hemelsnaam doen met 5m3 doorn-takken? In Meierijstad mag er 2 maanden per jaar groenafval verbrand worden. Daar zijn we nooit blij mee, overal van die luchtvervuilende brandplekken. Maar dit jaar gaan we er een keer aan meedoen. 

De kornoelje maakt mooie wortelstokken met vele nieuwe planten er aan. Gelukkig is deze manier van woekeren redelijk in de hand te houden, maar liever hadden we een andere variëteit gehad die geen last heeft van dit euvel.

Terwijl we met de haag aan het stoeien waren, kwamen er twee mensen uit Schijndel langs met de vraag of hun kipjes, die te veel overlast voor de buren geven, bij onze kippen verder mogen leven.

Prachtige krielen. Een eenzame haan heeft zich over ze ontfermd en ze maken het prima in de pikorde.

Wilgen knotten

Alweer 5 jaar geleden hebben we de wilgen voor het eerst en tevens laatst geknot. Hoewel de hoge takken de punt een heel groen uiterlijk geven, moesten ze toch echt een keer geschoren.
Ruben logeerde een weekendje bij ons, heel gezellig weer. Hij heeft eerst een trapje gemaakt dat je tegen de knotwilg kan zetten om goed bij de knot bij te kunnen.

En daarna heeft hij, zo enthousiast als hij is, alle 70 bomen geknot. Hij kreeg de takken er sneller af dan wij ze opgeruimd!

Het was warm, lenteachtig. In februari. Met gemengde gevoelens over het klimaat hebben we heerlijk in de zon thee gedronken. Met cake door Emke gebakken.

Steef wilde een houten bank maken. Toen de wilgen kaal waren heeft Ruben Steef een flink eind op weg geholpen. Met houtverbindingen en al!

Op de achtergrond van de twee banken-bouwers een deel van de stapel takken die Marleen en ik van de akker op de punt gesleept hebben. Die moeten nog kleingezaagd en gesnipperd voor zover de we tenen niet nodig hebben voor de kelderwand.

Bommen en granaten!

Door Peter

Vorig jaar waren er mensen met een metaaldetector op de maisvelden in de buurt aan het zoeken naar schatten. Ze hadden ons uitgelegd wat een geschikte metaaldetector was, en die hebben we vlak voor de corona-lockdown besteld. Het duurde even voordat 'ie binnen was, en toen we hem probeerden konden we een zelfgegraven test-kogeltje amper terugvinden. Geen succes.

 

Een paar dagen geleden waren er weer mensen aan het schatzoeken. Steef is er naartoe gefietst, met metaaldetector. Ze hebben zijn detector een andere instelling gegeven, en Steef vond het een na het ander stukje metaal. Natuurlijk ook aluminium blikjes, maar ook kogeltjes, hulzen, stukken granaat, scherven, van alles. Geregeld gaat hij in zijn eentje (of samen met Emke) een uurtje naar buiten om weer een paar stukjes metaal aan zijn verzameling toe te voegen.

Noten

Half september beginnen de noten voorzichtig te vallen. Om het rapen te vereenvoudigen zijn er elk jaar wat voorbereidingen nodig: maaien onder de noot bij de kippen (zodat je de gevallen noten kan zien liggen), en ik span elk jaar een net over de liguster (zodat de noten naar de verharding rollen). 

Door de droge zomer / nazomer zijn er veel noten niet goed uit de schil gekomen. Maar sommigen liggen er perfect bij...

Hier het net over de ligusterhaag heen. De noten rollen zo richting de verharding waardoor ze een stuk makkelijker te rapen zijn.

Dit jaar hebben de twee 'Buccaneer'-bomen (een varieteit van de gewone walnoot die grotere noten geeft) de eerste noten gedragen. Op de foto zie je het verschil in vorm en vooral inhoud. Lekker!

 

De opbrengst viel dit jaar een beetje tegen. Van de andere kant; het was een hele prestatie om met deze enorme droogte toch nog noten te geven! 

 

Een krat met spitse noten van de boom bij het oude huis, en twee kratten van de boom bij de kippen (rechts, mooi rond). Van deze laatste boom heb ik een twintig noten in de punt geplant, kijken of daar nog wat van gaat opkomen.