In Wijbosch wonen we in ons low tech, low budget strobalen huis dat we in ruim 9 jaar hebben gebouwd. We zijn nu bezig om de permacultuur groentetuin en voedselbos in te richten en aan te planten.
Wachtend op de levering van de vriezer heb ik de kast in de kelder vergroot.
De kamer van Daaf moet nu toch echt eens afgemaakt. Dat betekent voornamelijk stuken. Eerst de muren vlak maken met een leemstuk waar veel stro doorheen zit.
Een laag dikker dan 2cm blijft niet goed 'hangen'. Als je er met de spaan overheen gaat, dan zakt de leem achter de spaan naar beneden. Dat betekent dat er een aantal lagen van deze stuk nodig waren om alle gaten tussen de strobalen weg te werken. De laatste laag heb ik met een rei vlak gemaakt. Reien met stro door de stuk is een vak apart, haha!
De kunst is om op tijd te stoppen, anders ben je helemaal eeuwig bezig...
Voor deze smalle strookjes heb ik een plamuurmes verbouwd, en dat heeft een mooi stukje gereedschap opgeleverd.
Na een uur nog een keer met de spaan eroverheen om het nog gladder en harder te maken.
Voornamelijk omdat de planken al heel lang in de weg liggen ben ik aan het plafond van de kamer van Emke begonnen. Eerst allemaal geschuurd, daarna gesorteerd op de tafel gelegd.
Het kleine steigertje doet goed dienst.
Een aantal latten waren flink doorgebogen door het gewicht van de strobalen. Die heb ik er af moeten halen. En deze kamer heeft heel veel hoekjes. Het zij zo, je doet het maar 1 keer....
Maar het resultaat mag er zijn!
Toch spannend, de eerste stook van de kachel na een aanpassing. Zou het werken?
Binnen was het 14 graden, buiten een graad of 6 met veel wind. Bij het aansteken van de eerste batch (niet te veel grenen zaagrestjes van de plafond-schroten) kwam het vuur snel op gang. Met het deurtje dicht leek de toevoer van lucht niet heel lekker op gang te komen, maar als ik het deurtje een paar minuten op een kier hield kwam het vuur snel op gang. Daarna kon het deurtje wel dicht.
Buiten leek er veel rook uit de schoorsteen te komen. Dat was vreemd, want het vuur brandde rookloos. Vanuit een andere hoek bleek het geen rook te zijn, maar stoom die binnen 2 meter van de schoorsteen helemaal oploste. Dat ziet er goed uit!
De bypass heeft boven verwachting gewerkt. De kachel brandt makkelijk, stevig en stabiel. Het eitje wordt lekker warm, ook onder de zitting. Tot zover project geslaagd!
Om ervoor te zorgen dat de schoorsteen van de kachel bij het opstarten sneller warm wordt (en dus sneller gaat trekken) heb ik een bypass gemaakt. Als de schoorsteen-temperatuur hoog genoeg is, kan de bypass met een klep worden gesloten.
Eerst heb ik de hele trede afgebroken.
Toen kon er een gat gemaakt in de kachel (rechts) en in de schoorsteen (links, niet op de foto)
De klep zelf moet met niet te veel klacht te bewegen zijn. Daarom heb ik een contra-gewicht gemaakt zodat de klep in evenwicht is. Dat contragewicht is op de foto goed te zien. De klep zelf zit iets lager, met plastic folie er omheen. Dat was nodig om de klepzitting te maken: zo kan ik de leem tegen de klep boetseren zonder dat de leem blijft plakken.
Het kanaal door de traptrede heen krijgt al vorm.
Aan de binnenkant met cement afgesmeerd tegen lekkages. De bovenkant met gebakken plavuizen afgedekt.
Hier zie je de klep zitten in het verlengde van de traptrede en de ingang in de schoorsteen.
De bovenkant van de bypass moet niet te heet worden als de klep per ongeluk open blijft staan. Daarom heb ik met stro en cement een luchtig papje gemaakt en dat dik ver de plavuizen gesmeerd. Een houten dunne plank zorgt voor de juiste vorm.
Daar overheen een dunne laag beton, ongeveer 1 grindkorrel dik.
Om de klep te kunnen bedienen was er een hendel nodig. Deze heb ik uiteindelijk van een steeksleutel gemaakt, ik had zo snel geen inspiratie. De montage was een uitdaging, maar zoals met alles in dit huis kom je er wel uit als je er genoeg tijd aan besteed.
De kachel is weer helemaal dicht, over een paar dagen de eerste stook!
Het is nog lekker weer voor eind september. Tijd om de slaapkamers boven verder af te werken.
In de buitenmuren van deze kamers zitten flinke bulten en kuilen doordat de strobalen uitsteken. Deze kuilen zijn soms zo diep, dat je ze niet in 1x met leem kan vullen. Laag voor laag dus.
De slaapkamer van Daaf wordt al aardig vlak.
De kamer van Emke is ook flink onder handen genomen. Allerlei plekken waar de houtstructuur nog zichtbaar was zijn nu mooi weggewerkt.
Natuurlijk is vrij snel de gehakselde stro op. Dus weer het baantje gemaakt, een strobaal losgeschud en er met de grasmaaier voorzichtig 2x overheen. Enorm stoffig werk!
Na de eerste keer maaien hark ik de stro tot een lijn in het midden van de baan en ga er nog een keer overheen.
We hadden ons opgegeven voor een gratis workshop van Stucbouw Schijndel over leemstuc en leemfinish. Natuurlijk gaat het hier over producten die 'gemaakt' zijn, leem met allerlei toevoegingen om het makkelijk verwerkbaar te maken en een degelijk eindresultaat geven. Hoogst waarschijnlijk gaan wij deze plastic potten niet gebruiken, maar wie weet!
Ik vond het sowieso leuk om van echte stukadoors hun werkwijzen, tips en ideeën te zien en horen. En natuurlijk om die leemfinish en leemverf eens te proberen.
Hier een voorbeeld van een leemfinish, gekleurde leem met een grovere korrel er door heen. Met een blokkwast krijg je bovenstaande structuur, maar je kan ook met een spons naschuren. Of over deze structuur nog bijvoorbeeld puur wit, zonder korrel, opspanen en dan komen er heel leuke structuren boven.
Iemand raadde me aan om een spatmolen te kopen zodat je pigmentpoeder-pap op de natte stuc kan spetteren. Daar kun je ook heel leuke dingen mee doen.
Kortom, genoeg inspiratie weer!
We hebben een mooie steiger, met wielen en zij-steunen waar je heel hoog mee kan werken. Maar voor binnen is deze steiger te groot. Daarom pak ik vaak een gammel keukentrapje en sta me daar elke keer weer aan te ergeren.
Ik ben de kamer van Daaf aan het afmaken. Stuken dus, en ook hoog. We hebben ooit van de buren een aantal houten dozen gekregen die je kan stapelen. Op de foto hierboven liggen er twee op elkaar, maar dat is niet genoeg om bij het plafond te komen. Trapje? Nee, vandaag ga ik eindelijk de mini-steiger maken.
Met een plank die overbleef van de bodemplaat van de groene aanhanger heb ik een werkvloer gemaakt. Met wat latten en blokjes twee afstandshouders (vlak boven de grond) en een diagonaal. Heel schattig, maar heel functioneel.
De diagonaal is een palletplank met een hap er uit. Aan de onderkant zitten drie happen, zodat je deze plank voor drie verschillende schuin-heden kan gebruiken.
Ondanks de warme en vochtige zomer viel de perenoogst erg tegen. De bloei was matig en dat is waarschijnlijk een gevolg van de hitte en droogte van vorig jaar: beschadigde en uitgedroogde bloemknoppen.
Zoals elk jaar een foto van het nieuwe huis vanuit de perenboom.
2019:
Niet dat er geen licht was, maar nu is het eerste lampje aangesloten op de definitieve bedrading.
Er is nog geen schakelkast, en al helemaal geen huisaansluiting in het nieuwe huis. Maar met een verlengsnoer komt er ook prik op.
De hele groep is aangesloten, dat wil zeggen dat de draden uit alle wanddozen steken en aan elkaar verbonden (met lasklemmetjes) zijn. De bruine draden zijn afgedopt en alleen de schakelaar voor dat ene lampje is geinstalleerd. En een stopcontact ernaast.
Dit is schakelmateriaal van de Cranenbroek. Een soort test of het spul fijn werkt en of er in de doos genoeg ruimte over blijft voor de bedrading. Het lijkt werkbaar. Waarschijnlijk halen we de rest van het huis ook daar.
De droogkast doet het nog niet geweldig. Het wordt lekker warm in de kast, maar de relatieve vochtigheid lijkt erg hoog. Het gevolg is dat de appeltjes die er in lagen, niet snel droogden.
Het eerste dat we wilden, was de matte, melkglazen kunststof ruit vervangen door glas. Er was alleen 3mm beschikbaar, erg dun, dus ik heb een extra middensteun gemaakt.. Om te voorkomen dat de ruit naar beneden zou kunnen glijden heb ik de aluminium hoeken vergroot en aan de onderkant gebogen. De ruit rust nu tegen het omgevouwen lipje aan.
De bovenkant van de ruit met een omgekeerd afdekprofiel vastgezet. Er zit netjes schuimband tussen en is aan de bovenkant afgekit.
Een stofzuiger wordt niet blij van het opzuigen van slijpsel. Daarom had ik een oud exemplaar uit het oude huis gehaald, eentje waarvoor we geen stofzakken meer hebben. Daardoor is de stofzuiger meer een stof-verplaatser geworden: je zuigt het in de kelder op om het in de woonkamer weer los te laten.
Oplossing: zet de stofzuiger buiten en verleng de slang met 10 meter dikke flexibele buis. Die hadden we nog van het zwembadje.
Als 'stofzak' een bodem wol-isolatie. Na een paar minuten zuigen de wol uitkloppen en weer op de bodem leggen.
Hij kan weer even!
Om de achterkant van de kelder te bereiken was het korter om de slang door het raampje te steken. De kelder is nu het schoonste deel van het huis.
Voor de komst van de vriezer moest er een randje van een muur in de kelder afgeslepen worden om te zorgen dat de vriezer de bocht kon nemen.
Daarvoor had ik een tent gemaakt om de stofoverlast te beperken tot plaats delict. Met een snorkel en flexibele electriciteitsbuis kon ik ademen, dat werkte heel goed. Het werd alleen snel erg donker door de grote hoeveelheden stof. Dus af en toe moest ik toch het tentje uit om te wachten tot het meeste was neergeslagen.
Ik zag er dan zo uit:
Ter voorbereiding van de komende oogsten heeft Marleen een staande vriezer besteld. Toch eerst even kijken of die eigenlijk wel in de kelder te krijgen is...
Het plafond is te laag (ongeveer 1cm) om de vriezer in de kelder overeind te zetten. De vriezer moet dus verticaal door de kelderdeur, en dat betekent dat de keldertrap er helemaal uit moet kunnen. Dat is natuurlijk te doen, zeker als dat maar eens in de 20 jaar (maar hopelijk gaat de vriezer 30 jaar mee!) nodig is.
Ik had een malletje gemaakt van de doorsnede van de vriezer, want het was niet duidelijk of een rechtopstaande vriezer de bocht wel kon nemen.
Nou, niet dus! Pas als het deurkozijn er helemaal uit is EN een punt van de muur in de binnenbocht weggeslepen is, gaat het lukken.
Hier is een hap uit de muur geslagen, en dan kan de vriezer de bocht nemen.
Kortom, ergens de komende dagen maak ik een tent om de kelderingang heen, zodat ik niet het hele huis onder een laag steenslijpsel bedek. En dan kan ik de muur aanpassen om de draai te kunnen maken.